The Mayor of The Hague rightly rejected the enforcement request against operators of sex websites.
“You know that look that women get when they want to have sex? Me neither” (Steve Martin).
Kent u ze nog van vroeger, die nostalgische contactadvertenties in gerenommeerde kranten, waarin je zelf moest uitvogelen of je nu met iemand te maken had die een levenspartner zocht of met iemand die zich tegen betaling zijn/haar lichaam aanbood.
“Man, 47, rustig en eerlijk, houdt van natuur, koken en reizen, zoekt vrouw (40-55) voor vriendschap en mogelijk serieuze relatie. Liefst regio Brabant. Brieven onder nr. 24567.”
“Vrouw, jong en aantrekkelijk, discreet en open-minded, biedt ontspannende ontmoetingen. Geen verplichtingen, 24/7 beschikbaar. Omgeving Eindhoven. Reactie met tel.nr.”
Deze advertenties zijn nu verplaatst naar dating/websites. Maar zo onschuldig als het verleiden er toen uitzag, zo is er nu een juridische strijd uitgebroken tussen deze datingsites en de fysieke sexinrichtingen tot aan de Raad van State toe. Althans in Den Haag.
Dat blijkt wel uit de uitspraak van de Raad van State.
https://www.raadvanstate.nl/uitspraken/@157596/202501806-1-a2
Sexinrichtingen moeten voor het aanbieden van hun diensten in Den Haag een vergunning hebben op grond van art 3:2 APV. Een exploitante van een sexinrichting heeft de gemeente gevraagd handhavend op te treden tegen 2 websites, waarop sekswerkers kunnen adverteren, omdat deze sites geen vergunning hebben. Interessant is waarom de exploitante dit van mening is en zij het niet eens is met de Rechtbank. Het geeft een stout inkijkje in de wereld, waar nette mensen zich natuurlijk nooit in begeven.
De websites geven niet alleen naamsbekendheid van de sekswerker, maar maken het ook mogelijk, dat klanten die de website bezoeken de diensten van de sekswerker kunnen afnemen, net zoals bij andere vormen van een seksbedrijf het geval is. Dat de exploitanten van de websites geen bemoeienis hebben met de sekswerker en met de wijze waarop de werkzaamheden worden vormgegeven, geldt voor elk seksbedrijf. Daarnaast zijn er veel vormen van een seksbedrijf waarbij evenmin voor alle randvoorwaarden wordt gezorgd. De websites hebben met deze andere vormen van een seksbedrijf gemeen, dat zij de klant met de sekswerker in contact brengen om op deze wijze de diensten van de sekswerker te kunnen afnemen.
Maar dan toch de koude douche voor de exploitante van de Haagse sexinrichting.
Hoewel de tekst van art 3:2 APV zich niet verzet tegen het kwalificeren van de exploitatie van de websites als een seksbedrijf, is deze uitleg niet in overeenstemming met de geschiedenis van de totstandkoming van het artikel.
Diverse vergunningsvoorschriften, zoals sluitingstijden en hygiënemaatregelen, zijn immers toegesneden op fysieke locaties. Dat die vereisten moeilijk zijn toe te passen op deze websites, is een duidelijke aanwijzing voor de conclusie dat niet beoogd is de exploitatie van de websites aan de vergunningplicht van artikel 3:2 APV te onderwerpen.
Ook lijkt volgens de RvS niet beoogd om de handhaving van de op deze websites toepasselijke regels toe te bedelen aan gemeentelijke bestuursorganen. Omdat de activiteiten van deze websites de gemeentegrenzen overstijgen, kan handhaving beter op landelijk niveau plaatsvinden.
De burgemeester heeft volgens de RvS het handhavingsverzoek daarom terecht afgewezen.
De websites lijken dus op de vroegere kranten die contactadvertenties aanbieden. Waar de ‘daad’ fysiek plaatsvindt heb je in Den Haag dus een vergunning nodig.
Do you remember them from the old days, those nostalgic personal ads in reputable newspapers, in which you had to figure out for yourself whether you were dealing with someone looking for a life partner or someone offering their body for payment?
“Man, 47, quiet and honest, loves nature, cooking, and traveling, seeks woman (40-55) for friendship and possibly a serious relationship. Preferably Brabant region. Letters under no. 24567.”
“Woman, young and attractive, discreet and open-minded, offers relaxing encounters. No obligations, available 24/7. Eindhoven area. Respond with phone number.”
These advertisements have now moved to dating websites. But as innocent as seduction looked back then, a legal battle has now broken out between these dating sites and physical sex establishments, reaching all the way to the Council of State. At least in The Hague.
That is evident from the ruling of the Council of State.
Sex establishments in The Hague must have a permit pursuant to Article 3:2 of the General Municipal Ordinance (APV) to offer their services. An operator of a sex establishment has asked the municipality to take enforcement action against two websites on which sex workers can advertise, because these sites do not have a permit. It is interesting to consider why the operator holds this opinion and disagrees with the District Court. It offers a daring glimpse into a world that respectable people naturally never enter.
The websites not only provide name recognition for the sex worker but also enable customers visiting the website to purchase the sex worker’s services, just as is the case with other forms of sex business. The fact that the operators of the websites have no involvement with the sex worker or the manner in which the activities are conducted applies to every sex business. In addition, there are many forms of sex businesses where not all prerequisites are provided for either. What these websites have in common with these other forms of sex businesses is that they put the customer in contact with the sex worker in order to purchase the sex worker’s services in this way.
But then, a cold shower for the operator of the Hague sex establishment.
Although the text of Article 3:2 of the General Municipal Ordinance does not preclude classifying the operation of the websites as a sex business, this interpretation is not in accordance with the legislative history of the article.
After all, various permit regulations, such as closing times and hygiene measures, are tailored to physical locations. The fact that these requirements are difficult to apply to these websites is a clear indication supporting the conclusion that it was not intended to subject the operation of the websites to the permit requirement of Article 3:2 of the General Municipal Ordinance.
According to the Council of State, it also does not appear to have been intended to assign the enforcement of the rules applicable to these websites to municipal administrative bodies. Because the activities of these websites transcend municipal boundaries, enforcement is better handled at the national level.
According to the Council of State, the Mayor therefore rightly rejected the request for enforcement.
The websites thus resemble the old newspapers that offered personal ads. In The Hague, therefore, where the ‘act’ takes place physically, a permit is required.
Ricky Turpijn
