Heath fire ‘t Harde. The grief of the animals.
Als er er ergens een natuurramp is zijn de dieren vaak bijzaak en anders geeft het een beeld met een hoog zieligheidsgehalte voor de dode dieren, zoals de brand in ‘t Harde (NRC 4/5/26 Natuurbrand in ’t Harde treft vooral reptielen, amfibieën en kleine dieren. ‘Een vossenjong in een hol kon geen kant op’). Maar nog veel erger moet het zijn voor de achterblijvende partners. Het rouwproces is net zo schrijnend als bij mensen, maar het voltrekt zich in de emotionele en onbegrepen beslotenheid van hun bestaan. Soms zie je het verdriet bij de grote zoogdieren, zoals bij olifanten en dan springen de tranen in je ogen. De brand in ‘t Harde lijkt ‘slechts’ de kleine zoogdieren te hebben geraakt. Dan raakt het mensen minder. Maar waarom zou daar de rouw niet hetzelfde proces volgen? Als je er aan denkt, dan zie je het verdriet en ook dan springen de tranen in je ogen.
When a natural disaster strikes somewhere, the animals are often an afterthought, or otherwise it presents an image with a high degree of pity for the dead animals, such as the fire in ‘t Harde (NRC 4/5/26 Wildfire in ’t Harde mainly affects reptiles, amphibians and small animals. ‘A fox cub in a den had nowhere to go’). But it must be much worse for the surviving partners. The grieving process is just as harrowing as for humans, but it unfolds within the emotional and misunderstood seclusion of their existence. Sometimes you see the grief in large mammals, such as elephants, and then tears well up in your eyes. The fire in ‘t Harde seems to have affected ‘only’ the small mammals. Then it affects people less. But why wouldn’t the same process of grief follow there? When you think about it, you see the grief, and then tears well up in your eyes too.
Ricky Turpijn
