
Collaborating with AI to survive AI.
“It is not the strongest of a species that survive, nor the most intelligent. It is those that best adapt to change.” (Charles Darwin).
Audrey Tan doet dus een poging om AI in een democratische omgeving op te nemen (NRC 14/11/26 Zo kan de AI-toekomst er ook uitzien: technologie die samenwerking versterkt in plaats van mensen uit elkaar speelt). Reguleren, beheersen en maatschappelijk inbedden. Maar ik denk, dat daar iets heel anders achter zit: zelfbehoud.
Als bewoner van deze aarde kan iedereen zijn stem laten horen, maar geen enkele wetenschap laat zich definitief tegenhouden. Ook niet door de geldkraan dicht te draaien of onderzoek te verbieden. De kennis blijft bestaan en vindt vroeg of laat haar weg naar toepassingen. Ooit werd wiskunde als bedreigend ervaren; nu moeten wiskundigen vrezen dat hun eigen vakgebied hen overbodig maakt. AI is niet te stuiten. En misschien ook niet werkelijk te beheersen. De mens heeft eeuwenlang bovenaan de voedselketen gestaan en heeft zich weinig aangetrokken van het uitsterven van andere soorten. Dat veranderde nauwelijks toen duidelijk werd welke schade hij daarmee aanrichtte en nog steeds aanricht.
Maar als AI de dominante soort wordt en de mens dreigt te vernietigen – zelfs door BigTech onderschreven, misschien voelt de mens dan voor het eerst wat het betekent om een bedreigde soort te zijn. Dan staat de roep om democratische zeggenschap, regulering en samenwerking met AI ineens in een ander daglicht. Het is dan geen streven naar een betere samenleving samen met AI, zoals Audrey Tan wil, maar een verdedigingsmechanisme. Een poging om het eigen voortbestaan veilig te stellen, om als mensheid het vege lijf te redden.
De dreiging van AI kan de eerste aanleiding voor de mens zijn om werkelijk te begrijpen wat het betekent om een bedreigde (dier)soort te zijn.
Audrey Tan is attempting to integrate AI into a democratic framework (NRC 14/11/26: “This is another way the AI future could look: technology that strengthens collaboration rather than driving people apart”). The goal is to regulate, control, and embed it within society. Yet, I suspect there is something else at play: self-preservation.
While anyone on this planet can make their voice heard, no field of science can ever be definitively halted—not by cutting off funding, nor by banning research. The knowledge persists and, sooner or later, finds its way into practical applications. Mathematics was once perceived as a threat; today, mathematicians themselves must fear that their own discipline might render them obsolete.
AI cannot be stopped. And perhaps it cannot truly be controlled, either. For centuries, humans have sat at the top of the food chain, showing little concern for the extinction of other species—an attitude that barely shifted even as the damage caused by humanity became, and remains, clear.
But if AI were to become the dominant species—a scenario even acknowledged by Big Tech—and threaten human existence, perhaps then, for the first time, humanity would grasp what it truly means to be an endangered species. In that light, the calls for democratic oversight, regulation, and collaboration with AI take on a different meaning. It is no longer a pursuit of a better society alongside AI—as Audrey Tan envisions—but rather a defense mechanism. It becomes an attempt to secure our own survival, a desperate bid by humanity to save its own skin.
The threat posed by AI may well be the first catalyst that leads humanity to truly understand what it means to be an endangered species.
Ricky Turpijn
