Vierde rode lijn demonstratie Gaza zal koers kabinet nu niet wijzigen.

Fourth ‘red line’ Gaza demonstration will not change the cabinet’s course for now.

“Whatever you do, you need courage. Whatever course you decide upon, there is always someone to tell you that you are wrong.” (Ralph Waldo Emerson)

Wat zegt het nu over Nederland, dat zo’n 200.000 demonstranten (volgens de actievoerende organisaties) hun vierde rode lijn demonstratie hebben gehouden (NRC 9/11/26 vierde rode lijn demonstratie) tegen de industriële ondersteuning door Nederland aan de Israëlische regering?

Het zegt ieder geval, dat naast de grote interne zorgen zoals over woningbouw, energietransitie, migratie en de begroting 2027, voor velen ook het buitenland blijvend aandacht verdient. Maar wel selectief. Een demonstratie van die omvang tegen Vladimir Poetin’s administratie of die van XI Jinping of Donald Trump, is niet geweest. Ook een bewezen genocide in Soedan heeft de massa niet op de been gebracht. Het lijkt echter geen ‘flashmob’ van een plots opkomende emotie van voorbijgaande aard te zijn, maar een dieper liggende pijn, die schreeuwt om verandering.

Maar die verandering – naast wat het kabinet al inzet – komt er niet. Want naast deze 200.000 zijn er zo’n 17,8 miljoen thuiszitters, waarvan een flink deel wel kritisch is, maar ook een flink deel – de achterban van dit kabinet – geen kritiek heeft op de regering van Israël. Het kabinet heeft geen last van een roerende achterban, die dezelfde veranderingen wil als de 200.000 in Amsterdam.

What does it say about the Netherlands that some 200,000 protesters (according to the organizing groups) have held their fourth “red line” demonstration—protesting the industrial support provided by the Netherlands to the Israeli government?

At the very least, it indicates that—alongside major domestic concerns such as housing, the energy transition, migration, and the 2027 budget—many people remain deeply engaged with international issues. Yet, this engagement is selective. There have been no demonstrations of this scale directed against the administrations of Vladimir Putin, Xi Jinping, or Donald Trump; even a proven genocide in Sudan failed to bring the masses out into the streets. This does not appear to be a mere “flash mob” fueled by a fleeting, spontaneous emotion, but rather an expression of a deeper-seated pain that cries out for change.

However, that change—beyond what the cabinet is already pursuing—is not forthcoming. For every one of the 200,000 protesters, there are some 17.8 million people who stayed home. While many of them may be critical, a significant portion—the base that supports the current cabinet—harbors no criticism toward the Israeli government. The cabinet faces no pressure from a mobilized constituency demanding the same changes as the 200,000 people who gathered in Amsterdam.

Ricky Turpijn