A nice pair of white cycling shorts is not ugly.
“Wie overal zijn broek aan veegt, zit vlug op zijn blote kont” (Fernand Lambrecht).
“He who wipes his pants on everything will soon be sitting on his bare backside” (Fernand Lambrecht).
“Een witte broek is, mits juist gedragen, niet afschuwelijk maar prachtig.” Dat zegt Merijn de Vries in haar column over de witte fietsbroeken, die verschillende topcoureurs op hun fiets dragen (NRC 18/4/26). Hier moet ik om lachen, omdat het nu toch wel lijkt, dat De Vries hier een openlijke adoratie voor fietsbroekjes etaleert, die trekjes van fetisjisme begint te krijgen.
Want sprak zij niet eerder op deze plaats haar schaamte uit over haar doorschijnende fietsbroek? Dan zal een witte fietsbroek haar niet op andere gedachten mogen brengen. En dat doet het haar dus wel. Mits juist gedragen, natuurlijk. Ja, en in het zweet des aanschijns gestoken in haar witte broek moet er dan weer een beleefde jongeman op de fiets achter haar erop attenderen, dat dat niet het geval is. Maar dit keer zal het mij niet verbazen als zij wel schalks reageert met: “Mooi, hè?
“A pair of white shorts, provided they are worn correctly, is not hideous but beautiful.” That is what Merijn de Vries says in her column about the white cycling shorts worn by various top cyclists (NRC 18/4/26). I have to laugh at this, because it does seem that De Vries is displaying an open adoration for cycling shorts here that is starting to show traits of fetishism.
For didn’t she express her shame about her see-through cycling shorts here before? Then a pair of white cycling shorts shouldn’t change her mind. And yet, it does. Provided they are worn correctly, of course. Yes, and sweating profusely in her white shorts, a polite young man on the bike behind her has to point out that this is not the case. But this time, it wouldn’t surprise me if she responds playfully with: “Beautiful, isn’t it?”
Ricky Turpijn
