Crises laten nu de veerkracht van mensen zien.

Crises reveal people’s resilience.

In the film The long Kiss Goodnight uit 1996 (!) zegt de hoofdrolspeelster tegen haar huilende dochter: “Life is a bitch, get used to it!”. Daar moest ik meteen aan denken, toen ik het stuk van Caroline de Gruyter las (NRC 22/8/26 Wat als al deze crisissen geen crisis zijn?). Als crises een onderdeel uitmaken van het leven, dan is dat het leven. Daar hoef je echt niet de historie voor in te duiken.

Maar dan? Wat dan?

Even op microniveau. Als je leven wordt beheerst door de ene financiële tegenvaller na de andere en zo dat je een eind aan je leven wilt maken, dan zou je toch willen dat het leven je toch weer toelacht. Dus een einde aan al die tegenvallers. Daar ga je hard voor werken. Alleen of samen. Als de Gruyter daarop doelt, dan is haar samenraapsel van historische ellende een nuttige impuls. Maar als het is om in die ‘verelendung’ te blijven, want beter wordt het niet (‘As good as its gets, vrij naar de gelijknamige film), dan slaat zij de plank mis en miskent de veerkracht van mensen om er beter uit te komen.

In the 1996 (!) film *The Long Kiss Goodnight*, the lead actress tells her weeping daughter: “Life is a bitch, get used to it!” That immediately came to mind when I read the piece by Caroline de Gruyter (NRC, August 22: “What if all these crises aren’t crises?”). If crises are part of life, then *that* is life. You really don’t need to delve into history to understand that.

But then what? What next?

Let’s look at the micro-level for a moment. If your life is dominated by one financial setback after another—to the point where you want to end it all—you naturally want life to smile upon you again. You want an end to all those setbacks. You work hard to achieve that, whether alone or with others. If that is what De Gruyter is driving at, then her compilation of historical misery serves a useful purpose. But if the point is simply to remain mired in that state of wretchedness—believing things won’t get any better (“As Good as It Gets,” to borrow the title of the film)—then she misses the mark and fails to recognize people’s resilience in emerging stronger from such situations.

Ricky Turpijn