Journalist with headscarf finally gives up and leaves.
Mevrouw Lamyae Aharouay ziet er geen brood meer in om als journalist voor het NRC de politiek op het binnenhof te duiden. Met name de door haar geconstateerde extreme verrechtsing heeft haar doen afhaken. Als moslima met een hoofddoek uit een migrantengezin heeft zij dit lange tijd ver van haar persoon kunnen houden. Maar het eindpunt is nu bereikt. Dit hele proces heeft zij vastgelegd in een essay (NRC 28//3/2026 Zaken doen met uiterst rechts is geen punt meer in politiek Den Haag: tijd om te gaan). Daarbij vraagt zij zich af of haar overdenkingen niets meer dan een voetnoot in de geschiedenis zal zijn of dat zij juist aan de vooravond heeft gestaan van een nieuwe maatschappelijke dreiging te vergelijken met de opkomst van Hitler Duitsland.
Als persoon kan ik het heel goed begrijpen, dat zij er de brui aan geeft. Steeds maar weer te ervaren, dat het in Den Haag niet gaat om iets ongrijpbaars, maar om jou als persoon. Als vakvrouw geef je je echter gewonnen. Hiermee laat zij zien, dat het er wel degelijk toe doet hoe je er uitziet in de politiek. Dan heb je jezelf niet groter gemaakt dan een voetnoot, terwijl je de kans laat lopen om het hoofd te bieden aan een nieuwe maatschappelijke dreiging.
Ms. Lamyae Aharouay no longer sees any point in interpreting politics in The Hague as a journalist for the NRC. The extreme shift to the right that she observed, in particular, has caused her to quit. As a Muslim woman wearing a headscarf from a migrant family, she was able to keep this at bay for a long time. But the end point has now been reached. She has documented this entire process in an essay (NRC 28/3/2026 Doing business with the far right is no longer an issue in political The Hague: time to go). In it, she wonders whether her reflections will be nothing more than a footnote in history, or whether she actually stood on the eve of a new societal threat comparable to the rise of Hitler’s Germany.
As a person, I can understand very well why she is calling it quits. To experience time and again that in The Hague it is not about something intangible, but about you as a person. As a professional, however, you give in. With this, she shows that how you look in politics does indeed matter. Then you have made yourself no bigger than a footnote, while passing the opportunity to confront a new societal threat.
Ricky Turpijn
