Ikigai maakt nu het leven de moeite waard

Ikigai makes life worthwhile now

Wat het leven de moeite waard maakt (NRC 23/5/26)? Eerlijk? Niets, natuurlijk. Maar ook niets om het leven daarom te beëindigen. Het leven is er nu eenmaal.

Plots op de wereld gezet. Geen inspraak in gehad. En dan het geluk hebben, dat vanaf dat moment er voor je wordt gezorgd. Om vervolgens te ontdekken, dat je niet de enige bent. Neen, je bent er met miljarden en dan hoor je dat er velen plots weer van deze wereld verdwijnen. Dat dat dus een doorlopend proces is. Als je daar niet bijhoort, dan wacht er nog een hele rit naar … ja, waarnaar?

In ieder geval weet je dat je ook een keer verdwijnt. En als je geen ellende overkomt – want dan mag je met recht denken wat het leven dan de moeite waard maakt – dan kabbelt het leven net als die van je familie, je vrienden, je buren en je collega’s kalmpjes voort. Jaar na jaar.

Als ik dit opschrijf, dan is er wellicht toch iets wat het leven de moeite waard maakt. Namelijk dat je je eigen leven elk moment intens kan volgen, alsof je een buitenstaander bent. Ja, dat je zelfs kan genieten van je eigen film. Dat je dus je ikigai hebt gevonden.

What makes life worthwhile (NRC 23/5/26)? Honestly? Nothing, of course. But nothing to end life for that reason either. Life simply exists.

Suddenly brought into the world. Had no say in it. And then having the good fortune that, from that moment on, you are taken care of. Only to subsequently discover that you are not the only one. No, there are billions of you, and then you hear that many suddenly disappear from this world again. That this is, therefore, an ongoing process. If you are not one of them, then a long journey awaits to… well, where?

In any case, you know that you too will disappear someday. And if no misery befalls you—for then you may rightfully wonder what makes life worthwhile—then life flows on calmly, just like that of your family, your friends, your neighbors, and your colleagues. Year after year.

As I write this down, perhaps there is something after all that makes life worthwhile. Namely, that you can intensely follow your own life every moment, as if you were an outsider. Yes, that you can even enjoy your own movie. That you have therefore found your ikigai.

Ricky Turpijn