Inez Weski. The administration of justice also covers what has not been pronounced now.
“Men kan niet rechtvaardig zijn wanneer men niet menselijk is” (Vauvenargues).
“One cannot be just when one is not human” (Vauvenargues).
Het recht heeft de bedoeling rechtvaardig te zijn. Het komt ten goede aan die rechtvaardigheid, dat de rechtszaak tegen Inez Weski uiteindelijk niet opgetild wordt naar een hoger beroep. Recht is namelijk de toepassing van de regels, maar ook rekening houden met de positie van het individu. In het strafrecht komt dat tot uiting in de strafmaat. De uitkomst van de strafzaak laat zien, dat de rechters zeker rekening hebben gehouden met de individuele positie van Inez Weski. Zowel het OM als Weski menen, dat de rechters een juiste rechtsbedeling hebben toegepast: voor het Om in de rechtsoverwegingen, waarmee zij een toekomstbesteding instrument in handen hebben en voor Inez Weski in de veroordeling zonder straf.
Rechtsbedeling moet rechtvaardig zijn en dekt ook wat niet is uitgesproken (NRC 5/6/26 Inez Weski én OM zien af van hoger beroep tegen veroordeling ex-advocaat).
Want wat was nu het motief voor Inez Weski om vergaand haar eigen glazen in te gooien? Het geheim zal zij in het graf meenemen. Zij heeft een verdachte verdedigd, die van zeer criminele en levensbedreigende activiteiten wordt verdacht. Het siert haar, dat zij pal achter het beroepsgeheim staat. Maar komt het haar ook niet goed uit? Heeft zij wellicht haar eigen leven gered door in de uitspraak te berusten, zeker nu er ook geen gevangenisstraf uitrolt?
Hoewel het OM in de strafeis van 4,5 jaar het bestaan van een levensbedreigende dwang heeft ontkend, zal het de officier echt niet zijn ontgaan, dat Inez Weski een ‘unieke’ cliënt heeft verdedigd. Nu de uitspraak handvatten biedt voor de toekomst en Inez Weski niet in hoger beroep gaat, heeft de levensbedreigende situatie situatie toch ook niet een rol gespeeld in de overweging van het OM te berusten in de uitspraak?
Maar ook de rechters hebben mogelijk in hun strafmaat overwogen – het geheim van de raadkamer, dat Inez Weski in levensgevaar verkeerde. De straf moet passend en geboden zijn na bewezenverklaring. Maar hebben de rechters de broze gezondheid van Inez Weski niet aangegrepen om dit levensgevaar in de strafmaat tot uiting te brengen en daarom geen straf op te leggen?
Zoals gezegd, rechtsbedeling moet rechtvaardig zijn en dekt ook wat niet is uitgesproken.
The law is intended to be just. It benefits that justice that the lawsuit against Inez Weski is ultimately not being taken to appeal. After all, law is the application of rules, but also taking the position of the individual into account. In criminal law, this is reflected in the severity of the sentence. The outcome of the criminal case shows that the judges certainly took Inez Weski’s individual position into account. Both the Public Prosecution Service and Weski believe that the judges applied proper administration of justice: for the Public Prosecution Service in the legal considerations, through which they have a future-proof instrument at their disposal, and for Inez Weski in the conviction without punishment.
The administration of justice must be just and also covers what was not pronounced (NRC 5/6/26 Inez Weski and the Public Prosecution Service waive appeal against conviction of ex-lawyer).
For what was Inez Weski’s motive to shoot herself in the foot in such a far-reaching manner? She will take the secret to the grave. She defended a suspect accused of highly criminal and life-threatening activities. It is to her credit that she stands firmly behind professional secrecy. But does it not suit her well? Did she perhaps save her own life by acquiescing to the verdict, especially now that no prison sentence has been imposed?
Although the Public Prosecution Service denied the existence of life-threatening coercion in its sentencing demand of 4.5 years, it surely cannot have escaped the prosecutor’s attention that Inez Weski defended a ‘unique’ client. Now that the verdict offers guidance for the future and Inez Weski is not appealing, surely the life-threatening situation did not play a role in the Public Prosecution Service’s consideration to acquiesce to the verdict?
However, the judges may also have considered in their sentencing—the secrecy of the deliberation room—that Inez Weski was in mortal danger. The sentence must be appropriate and warranted following a conviction. But did the judges not seize upon Inez Weski’s fragile health to reflect this life-threatening danger in the sentencing and therefore not impose a sentence?
As stated, the administration of justice must be just and also covers what has not been pronounced.
Ricky Turpijn
