Vredesdemonstranten kennen de geschiedenis nu niet.

Peace protesters do not know the history now.

Floor Rusman is natuurlijk niet de enige die het ontbreken van realiteitszin bij de vredesdemonstranten irritant vindt (NRC 26/9/26). Terecht wijst zij erop: “het is niet alleen wereldvreemd, maar ook zelfgenoegzaam: alsof alle anderen uit puur enthousiasme kiezen voor geweld.” En ook terecht is haar vrees, dat de retoriek van de demonstranten toch aanslaat bij de rest van Nederland. Immers, ‘ik kies voor vrede’ is een slogan waar niet veel mensen het mee oneens zullen zijn en zeker voor mensen die voor de eerste keer in hun leven een onrustige en gewelddadige wereld steeds meer het eigen huis zien naderen.

Toen Nazi Duitsland in de 30er jaren van de vorige eeuw aan de poorten rammelde, bleven velen in Nederland heilig geloven, dat neutraliteit en vrede met de buurman het beste was. Het bekende symbool in die tijd was het gebroken geweer. Maar toen het duizendjarige Rijk van Hitler zich in 1940 met geweld meldde was het gedaan met het pacifisme. Te laat, omdat het defensieapparaat door pacifistische krachten sterk was uitgehold. De rest is geschiedenis. Het ligt denk ik in de menselijke aard om de geschiedenis te vergeten, omdat het hetzelfde veilige gevoel geeft als voor een struisvogel met zijn kop in het zand. En zeker als je geen onderwijs hebt genoten in die geschiedenis. Het is niet onwaarschijnlijk, dat het allegaartje van vredesdemonstranten in Amsterdam dat onderwijs niet heeft genoten en daardoor zorgt voor – jawel – herhaling van die geschiedenis. En om met Floor Rusman eufemistisch te spreken, dat is knap irritant.

Floor Rusman is, of course, not the only one who finds the peace protesters’ lack of realism irritating (NRC 26/9/26). She rightly points out: “it is not only out of touch with reality but also smug—as if everyone else chooses violence out of sheer enthusiasm.” Her fear that the protesters’ rhetoric might actually resonate with the rest of the Netherlands is also well-founded. After all, “I choose peace” is a slogan few would disagree with—especially those seeing a turbulent, violent world encroaching on their own doorsteps for the first time in their lives.

When Nazi Germany was knocking at the gates in the 1930s, many in the Netherlands remained convinced that neutrality and peace with their neighbor was the best course of action. The broken rifle was a well-known symbol of the era. But when Hitler’s Thousand-Year Reich arrived with force in 1940, pacifism came to an abrupt end—too late, as the defense apparatus had been severely eroded by pacifist forces. The rest is history. It is, I believe, human nature to forget history, as doing so offers the same sense of security as an ostrich with its head in the sand—especially when one lacks an education in that history. It is quite possible that the motley crew of peace protesters in Amsterdam lacks such an education, thereby paving the way for—indeed—a repetition of that history. And, to use Floor Rusman’s euphemism, that is thoroughly irritating.

Ricky Turpijn